Veel DJ’s

DJ’s gingen en DJ’s kwamen. Het was een standaard procedure op alle 12 radiopiraten die rond Engeland waren gehuisvest…Het was hoppen van de ene zender naar de andere en soms zag je ze weer ineens terug.

Naar mijn mening ben ik de enige geweest die het Radio Dolfijn/Radio 227-avontuur van de eerste tot de bijna (op 2 dagen na) laatste dag heeft meegemaakt. Daar tussendoor was het – buiten de harde kern – een komen en gaan van allerlei avonturiers die dachten het wel even te kunnen maken. De harde kern , het klinkt gewichtig, maar terugkijkend zijn dat toch de jongens geweest die het over het algemeen wel gemaakt hebben in deze maatschappij.

Wie kent ze niet, Lex Harding, Tom Collins, Jos van Vliet, Paul van Gelder, John van Doorn, en ook mijzelf mag ik daar toch wel onder scharen zij het dat een ieder het op zijn eigen manier met voor- en tegenspoed heeft “gemaakt”.

tom collins 227 1967 1klein

Tom Collins achter de “tafel” van Radio Dolfijn – Radio 227

“John van Doorn?”, hoor ik U zeggen, “was dat niet ehh…..”

John, die van huis uit Kleerekoper heette, kwam aan boord aan het begin van de bloedhete, prachtige zomer van 1967. Een voor die tijd snelle jongen, die als zanger van o.a. de Haagse band Daddy’s Act al voor wat naam en faam had gezorgd. Jos van Vliet was daar al eens de manager van en achteraf denk ik dat er een link met Radio 227 lag….

Voor John was het de eerste tijd een moeilijke zaak zich als disc-jockey achter een microfoon te bewegen, doch met de tijd lukte het wel.

Een leuke anecdote is dat wij altijd bijzonder benieuwd waren hoe hij het presteerde, binnen een dag op het dek te hebben gezond, zo bijzonder bruin te worden. Met zijn zwart geverfde haar leek hij dan een echte macho waar menig meisjeshart van op hol sloeg. “Zijn geheim” en we bleven gissen, tot een paar dagen later de aap uit de mouw kwam.

Na een zoveelste dag onder de zon te hebben gelegen had hij zich gedoucht en was hij weer verbleekt naar de van een pure Hollander. Toen erkende hij dat het hem in de melk had gezeten welke hij een aantal keren per dag op zijn huid smeerde welke langzaam maar zeker hem die bruine teint gaf……

John was en is een avonturier. Altijd geweest. Na de periode dat aan boord is geweest is hij naar Londen vertrokken en, zo heeft hij later erkend, heeft hij zich op een niet nader uit te leggen manier de mastertape van een plaatopname van Tom Jones toegeëigend.

Hiermee is hij naar Eddy Barclay (eigenaar van het in die tijd grootste platenlabel van Frankrijk) gestapt en hem de tape laten luisteren met de mededeling dat hij dat was.

Eddy was diep onder de indruk, doch geloofde hem niet helemaal. John erkende achteraf dat hij het niet was, maar overtuigde hem dat hij net zo goed kon zingen. Hij kreeg een platencontract en zijn toekomst leek te zijn bepaald. Zijn eerste plaat stond 40 weken (alsmede nummer 1) op de Franse hitparade en werd wereldwijd goud: Oh Lady Mary onder zijn nieuwe artiestennaam David Alexandre Winter.

daw1klein

Johnnie Kleerekoper, alias John van Doorn, alias David Alexandre Winter

Jos ging naar Veronica, Lex en Tom raakten een tijdje werkeloos maar verschenen tenslotte ook bij Veronica en ik mocht 2 dagen later voor 20 maanden de militaire dienst in.

Hoe ging het verder en wat gebeurde er nog meer aan boord van de Laissez Faire?

Wordt vervolgd met o.a. ons soms luie leventje aan boord van een radiopiratenschip in de bloedhete zomer van 1967 ergens voor de kust van Engeland samen aan boord met Britain Radio/Radio 355 en met als “buren” Radio London en Radio Caroline.

Op zoek naar Peter (heette eigenlijk Pieter) van Dijk stuitten we 2 september 2009 op een mailtje van een luisteraar met een wrange inhoud…..jammer dat we hem niet meer hebben ontmoet:

“Ik woon sinds 1980 op mijn huidige adres; Peter woonde er toen al en was getrouwd. Enige jaren later is hij gescheiden. Hij was een gepassioneerd fietser en maakte veel fietstochten. Als hij zijn fiets aan het schoonmaken was, had ik regelmatig gesprekken met hem, vaak ook over radio en tv. Hij werkte medio jaren 80 voor een van de eerste satelliet tv-stations (Europa TV of zoiets). Ik had ergens gelezen dat hij ook op Radio Dolfijn had gewerkt en ik vroeg hem daar een keer naar, maar hij wilde er kennelijk niet veel over kwijt en ging op een ander onderwerp over. Hij had regelmatig gezondheidsproblemen en fietste daardoor de laatste jaren niet meer. Ik sprak hem de afgelopen vijf jaar ook nog maar zelden; hij werkte meestal ’s avonds in Hilversum vanwege files overdag. Een paar weken geleden viel mij op dat zijn naambordje op de brievenbus was verdwenen en ik dacht dat hij verhuisd was omdat hij wel eens zei dat hij dat van plan was, maar helaas hoorde ik gisteren van zijn overlijden. Ik heb geen overlijdensadvertentie of rouwkaart gezien. Hij heeft nog een broer. Ik las een tijd geleden op de site van 227 dat jullie naar hem op zoek waren en wilde hem dat zeggen, maar ik heb hem daarna niet meer gesproken.”